Even gaat het goed. Even gaat het lekker. Even voel je je thuis.
En dan. KLAP!
Gaat het weer mis.
Kom je weer terecht in die negatieve spiraal. Het web van Twijfel. Onzekerheden.
Juist. Ik ben weer terug bij af.
Ik zie het helemaal niet meer zitten. Ben nxf3g steeds meer afwezig geweest op school dan aanwezig. En het boeit me geen flikker.
Ik dacht dat ik mezelf moest analyseren. Of dat ik nog moest wennen. Ik heb zelfs gedeeltelijk hxe9m de schuld gegeven van mijn xb4niet goed in mijn vel zittendxb4 gevoel.
Maar hxedj is de schuld allang niet meer. Dat wxe1s hij wel. Maar nu. Nee. Ik ben het zelf.
En dat…maakt het alleen maar kutter.
Want WAAROM verpruts ik het iedere keer weer voor mezelf?
Ik beloof zo veel: Ja, ik blijf nu thuis, maar ik ga aan de slag voor school…
En de volgende ochtend zeg ik weer hetzelfde…
Ik snap mezelf niet meer. Dit soort acties van opgeven zijn niks voor mij.
Vroeger was ik nooit zo!
Ik heb gigantische ruzie met iemand uit mijn klas. Dat maakt het ook niet makkelijk. Mijn beste vriendin en ik groeien uit elkaar. En mijn ouders zijn niet tevreden over mij.
Ik wordt ziek van mijn eigen gezever en gezeur. Ik beloof dat ik vanavond iets positiefs zal posten. Iets vrolijks. Want ik wil het zo niet langer;
xb4Hoezo dan… vind je de opleiding niet leuk?xb4
xb4Jahwel…xb4
xb4Maar…xb4
xb4Ik kan me er niet toe zettenxb4
xb4Zie het als je dagtaak. Denk je dat mensen die werken iedere dag vol goede moed opstaan?xb4
xb4Nee…xb4
xb4Nou dan! Go for it! Zie de lol er van in!xb4
Dat moet ik dus maar es doen. Lol in het leven zien te krijgen.